डायना


लिंक नसलेल्या गोष्टी 4
————————————

ज्या काळात समाजमाध्यमे नव्हती, मोबाईल फोन नव्हते, तुरळक लँड लाईन फोन होते..

मुलं-मुली तेव्हाही प्रेमात पडत असत…
मी शाळेत असताना असाच एक प्रसंग। घडला…

एक मुलगी वर्गात माझ्याकडे सतत वळून बघत असे. अर्थात तेव्हाही मी “रोखठोक” किंवा “बेधडक” नसल्याने मला शेवटच्या बेंचवर बसवले जात असे! त्यामुळे हुशार मुलांना माझ्याकडे मागे वळून बघावे लागे!

८वी ते १०वी ती माझ्याकडे सतत बघण्याची तपस्या करत राहिली. ती वर्गात हुशार होती. तिच्याबद्दल मला काहीतरी वाटत राही पण त्याचं नाव, विशेषण वा शब्द मला माहीत नव्हता. अशीच वर्षे गेली….

शेवटी १० वीत सेंड ऑफ झाला तेव्हा तिने मला एक गुलाबाचं फुल नि पेढा दिला.. थोडी थांबली नि मी गप्प बघून अखेर निघून गेली….पुढे आमचे मार्ग बदलले… नंतर मला बराच काळ कुठे ती दिसलीच नाही…

मग मी ही कॉमर्स कॉलेजमध्ये गेलो नि

ती जे. जे. स्कूल ऑफ आर्टमध्ये गेली…

मला ती कुठे गेली हे तेव्हा माहीत नव्हतं… अनेक वर्ष मी हे पार विसरूनही गेलो होतो….

माणसाच्या आयुष्यात काही विलक्षण दिवस येतात तसा एक दिवस नंतर माझ्या आयुष्यात आला. तो आला नसता तर मी हे सारं लिहु शकलो नसतो.

मास्टर्स कॉलेजमध्ये असतानाच मी आकाशवाणीत पार्ट टाईम RJ म्हणून हिंदी नि मराठी विभागात काम करायचो…
(पैसे पुरत नसत!!)

माझी त्या काळची एकच ऐय्याशी असायची ती म्हणजे ठाणे ते चर्चगेट मी रेल्वेच्या प्रथम वर्गाचा पास काढायचो.
या एका सवयीने हे पुढचं सारं महाभारत घडलं.
एकदा मी संध्याकाळी आकाशवाणीतून बाहेर पडून तेव्हाच्या व्ही.टी. स्टेशनवर आलो. ठाण्याला रहायचो. कल्याण फास्ट लोकल पकडली. काहीतरी सुट्टी असल्याने गर्दी उभं नीट राहता येईल एव्हढी होती. माझा डबा लेडीज डब्याला अर्धा असलेला होता.मी जिथे उभा होतो तिथे उभं राहायला अनेक आंबटशौकीन पुरुष धडपडायचे. कारण त्या डब्याच्या काठाला टेकून उभं राहिलं की बाजूचा अर्धा लेडीज डब्बा ‘रेंज’ मध्ये यायचा. मी तिथेच उभा राहिलो होतो. पुस्तक वाचायची सवय… म्हणून बॅगेतून पुस्तक काढणार इतक्यात समोरच्या लेडीज डब्याकडे नजर गेली आणि… एक थंडगार शिरशिरी अपादमस्तक शरीरात वळवळत गेली. माझ्या थेट समोर लेडीज डब्यात शाळेतली ३वर्षे माझ्याकडे रोखून पाहणारी ती मुलगी बसलेली होती. अत्यंत भेदक नजर लावून ती पुन्हा माझ्याकडे रोखून पहात होती. मी बघतच राहिलो. तिने बॉयकट केलेला होता नि मी जराही अतिशयोक्ती करत नाही. ती जवळपास लेडी डायनासारखी दिसत होती.(सुंदर तर ती होतीच!) थोडा वेळ असाच गेला.मी वाचण्याचं नाटक करूनही तिच्यावरची नजर हटवू शकलो नाही!थोड्या वेळाने तिने तिच्या पर्समधून एक कागद काढला,त्यावर तिने काही लिहिलं. ती जागेवरून उठली. दोन डब्यात असलेल्या चौकोनी खिडकीत आली. तो कागद “अनेक स्त्री- पुरुषांच्या साक्षीने माझ्या हातात दिला!” मी डबा दुभंगल्यासारखा नजरा झेलत तो कागद माझ्या हातात घेतला….

त्यावर लिहिलं होतं-“जरा बोलायचं आहे मला…घाटकोपरला please उतर.”

नंतर घाटकोपरही आलं. मी उतरलो ह्याची खात्री करून ती उतरली….
काही काळ काही बोलली नाही. त्याही काळात मला मुलींशी धड हिंमतीने बोलता येत नसे….
मी बोलेन ही आशा सोडून मग तिनेच बोलायला सुरुवात केली. पहिल्या वाक्यापासून नीट आठवतंय आजही…!ती बोलली
” मी तुला गुलाबाचं फुल दिलं तेव्हा तरी तू माझ्या भावना, माझं प्रेम समजशील असं वाटलं. पण तू कायम बंद पुस्तकासारखा. मी काय समजायचं? अर्थात जे समजून घ्यायचं ते घेतलं मी! तरीही तू इथे घाटकोपरला का उतरलास? मी सांगितलं म्हणूनच ना? मग इतकी वर्ष मी सांगितलं ते पोचलं नाही का रे तुझ्यापर्यंत?”

मी मध्ये बोललो, “तसं नाही ग, पण माझंच मला कळत नाही आयुष्य कुठे जातंय ते…”

तिने स्वतःच्या ओठावर बोट ठेवून मला गप्प रहा अशी खूण केली…

“मी जे. जे. मधून अप्लाइड आर्ट्स करून एका Ad agency त नोकरी करते. मी ८वी पासून आजपर्यंत तुला विसरले नाहीच. पण मी खोटंही बोलणार नाही. तुझ्यासारख्या बोलणाऱ्या, दिसण्याऱ्या किंवा भासणाऱ्या एकाशी (थांबून) नाव ऐकायचं असेल तर ते ही सांगते. **** **!
त्याच्या मी प्रेमात पडण्याचा प्रयत्न केला. तो खूप खरा होता. मीच तुझ्या खुळाने खोटी वरवर वागत राहीले. तो संवेदनशील होता. त्याला हे कळत होतं….
एक दिवस तो गेला…! का कुणास ठाऊक एक जड ओझं माझ्या मनावर ठेवून त्याने झोपेच्या नको तितक्या गोळ्या घेतल्या..!(तिचे डोळे पाण्याने भरून आलेले)”
ती थोडी थांबली. ती संधी घेऊन मी विचारलं
“मग मी काय करू? I am helpless.”
तिने शांतपणे डोळे पुसले. म्हणाली. “पुढची कल्याण ट्रेन पकडूया. तू ठाण्याला उतरशील. मी डोंबिवलीला.
(तेव्हा मी ठाण्याला राहायचो. ती डोंबिवलीला) तू जर माझ्यासोबत डोंबिवलीपर्यंत आलास तर माझी तपस्या खरी होती असं मी मानेन. तुझी दुःखं मग माझी असतील. पण माझी दुःख मी तुला कधीच देणार नाही. हे शेवटचं. तू ठरव!डोंबिवलीला उतरलास की उरलेलं बोलू”

माझ्या घशाला कोरड पडली. तळहात घामाने भिजले. खिशातल्या साडेसात रुपयांची नि आईबाबांच्या चेहऱ्याची जाणीव माझा आत्मा भेदत गेली. पुढची कल्याण ट्रेन आली. ती परत लेडीज डब्यामध्ये चढली. मी पुरुषांच्या डब्यात. युगानुयुगे गेली नि अचानक ठाणे स्टेशन आलं. या गाडीत गर्दी फार होती. तिला मी किंवा मला ती दिसणं शक्यच नव्हतं. मी द्विधा मनस्थितीत त्या दिवशी जीवाच्या कराराने ठाण्यालाच उतरलो…!

मला प्लॅटफॉर्मवर तिने पाहिलं की नाही हे ठाऊक नाही.

त्यानंतर तिला मी कधीच बघितलं नाही.

आश्चर्य म्हणजे कोणत्याही समाज माध्यमावर तिची कोणतीही खूण आज नाहीये…

आहे ती माझ्या मनात एक खूण, एक सल, एक लेडी डायनासारखा चेहरा नि एक सुकलेलं दुःख!

©राजू परुळेकर

Advertisements

About Raju Parulekar

I am original, everything else is copied...
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to डायना

  1. S.V.Deshpande says:

    Very Nice

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s