||जातधर्म आणि ईसी टीव्ही||

||जातधर्म आणि ईसी टीव्ही||
मला आठवतं तेव्हापासून आमच्या घरात जात आणि धर्माबद्दल कुणीच काही बोलल्याचं मला आठवत नाही. माझी आई २००६ मध्ये गेली. ती खूप धार्मिक स्त्री होती.पण तिने किंवा माझ्या वडिलांनी मला आजतागायत स्वजात व स्वधर्म असं काही सांगितलेलं नाही. त्यामुळे बारावीपर्यंत मला माझी ‘लेखी’ जात व धर्म ठाऊक नव्हता! त्यामुळेच मी सर्वच जातीधर्मावर मुक्तपणे टीका करू शकलो. त्यात मला ना कधी अपराधगंड आला ना अस्मितेची वात पेटली!

आमच्या घरात दोन्हीकडच्या आजीआजोबांचा किंवा माझ्या आईवडिलांचा कोणत्याही राजकीय किंवा सामाजिक तत्वज्ञानाशी संबंधच नव्हता. त्यामुळे अमुक एका जातीवर वा धर्मावर टीका करून कुणाचीतरी मनं दुखावतात वैगरे याचा मला पत्ता नव्हता. शिवाय या जातीची किंवा या धर्माची अस्मिता आपल्याला आतून ललकारते आहे अशीही भावना माझ्या मनात रुजू शकली नाही.

पुढे प्रचंड वाचन,जनसंपर्क आणि फिरण्यामुळे माझी अशी (भाषिक वगळता) अस्मिता माझ्यात रुजलीच नाही!
जगात मानवी जाती दोनच-स्त्री आणि पुरुष(नर आणि मादी नव्हे!).

मी शाळेत असताना आम्ही मुलंमुलं रस्त्यावर क्रिकेट खेळायचो. तिथे जे बोललं जायचं तेच परत बोलणे ही माझी फॅशन होती.आमच्या गल्लीत शिवसेनेचं प्रस्थ होतं. बाळासाहेब ठाकरेंची भाषणं सत्यनारायण पूजेलाही मंत्रासारखी लावलेली असत. त्या काळात EC कंपनीचे टीव्ही येत असत. त्याव्यतिरिक्त Crown हीच एक कंपनी होती. आमच्याकडे EC कंपनीचा टीव्ही होता. तो एकदा बिघडला.तो दुरुस्त करायला बाबांचे खान नावाचे अतिशय जवळचे मित्र आलेले होते(ते व त्यांचे कुटुंबीय आजही आमचे जवळचे स्नेही आहेत). मी खाली रस्त्यावर क्रिकेट खेळून आलो. टीव्ही दुरुस्त होताना समोर बसलो. बाबांनी खान काकांची ओळख करून दिली. मी खान ऐकल्यावर रस्त्यावरच्या ‘ठाकरी’ संस्कारानुसार चट्कन बोललो,”हे *डे आहेत!” त्यावेळी बाबांनी संणदिशी माझ्या कानशिलात लगावली आणि खान काकांच्या पाया पडायला लावलं. मला तेव्हा बराच काळ कळलच नाही की माझं काय चुकलं ते? बाबा तेव्हाही समजावून देणारे नव्हते आजही नाहीत. बऱ्याच दिवसांनी माझ्या नेमक्या चुकीचा उलगडा कुमार शिंगे या माझ्या मित्राने करून सांगितला.

मी कॉलेज मध्ये असताना मला एका विमुक्त जातीच्या मुलीचं प्रेमपत्र आलं. त्याचं कारण मी तिला आधी तसं पत्र पाठवलं हे होतं. माझ्याच चुकीने ते पत्र आईच्या हातात पडलं. तिने ते बाबांना दाखवलं. बाबांनी मला मजबूत भोसडलं. “तू पूर्ण शिकून पायावर उभा रहा नि मग या किंवा कुठच्याही मुलीशी काहीही कर” हे त्यांचं त्या भोसडपट्टीतलं शेवटचं वाक्य होतं. ते प्रकरण मग इतर ‘लिंक नसलेल्या गोष्टी’सारखं संपलं.ती मुलगी नंतर राजकारणात गेली. तिची घरची तशी पार्श्वभूमी होती. पण त्याला एक जातीय कोन होता हे आमच्या घरात कोणाला किंवा मलाही तेव्हा लक्षात आला नव्हता!

आज टीव्हीच्या बाबतीत आपण EC tv च्या खूप पुढे आलोत पण भोवतीचा समाज म्हणून थेट माध्ययुगीन झालोत असं जाणवतं.

त्याकाळात मला प्रेमपत्र पाठवणाऱ्या त्या मुलीचं कुणाची तरी जातीय अस्मिता जागवणारं लेखन फेसबूकवर अचानक माझ्या वाचनात आलं नि हे सारं आठवलं.

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

खरा तो एकची

काणे गुरुजी वर्गात मन लावून गात होते…
“खरा तो एकची धर्म…”
अचानक बाळु गोखले उठला आणि म्हणाला, “गुरुजी, हे गाणं यापुढे वर्गात चालणार नाही!”
काणे गुरुजी हबकले.त्या हबकल्या स्वरात ते म्हणाले, “बाळ,विद्यार्थ्यांनी असं बोलू नये!”

बाळु गोखलेच्या कानाच्या खालची शिर तडतडू लागली. तो बेंचवर चढून उभा राहिला अन बोलला,
“ए काण्या चूप! हे लिबटार्ड,सिक्युलर लोकांचं गाणं आहे!नोकरी प्यारी असेल तर ते गोली मार भेजेमें सुरू कर”

‘९वी ड’ चा वर्ग अचानक भयंकर तंग झाला. अचानक बाळु गोखले समर्थक मुलांनी “गोली मार”, “गोली मार” अशी नारेबाजी सुरू केली. बाकी मुलं आपापल्या बेंचखाली लपली.

काणे गुरुजींनी आपले प्रयत्न सोडले नाहीत…
“बाळु, तू चांगल्या घरचा मुलगा आहेस. आपण कुठून आलोय आणि काय करतोय याची तूझ्या कोमल मनाला टोचणी लागली पाहिजे… मला हे प्रकरण मुख्याध्यापकांपर्यंत न्यायचं नाहीये… सर्वजण गप्प बसा रे…”

मग बाळुनेच सर्व मुलांना गप्प बसण्याची खूण केली.
“काणे गुरुजी, भलत्याच भ्रमात वावरताय तुम्ही…मोठे गुरुजीपण आमच्याच विचारांचे आहेत!” बाळु एकदम विकट हसला. त्याच्या पाठीराख्या मुलांनी डिजिटल बाण काणे गुरुजींच्या दिशेने भिरकावले!

काणे गुरुजी भयंकर खिन्न झाले अन जाम घाबरलेपण…

इतक्यातच वर्गात मुख्याध्यापक
श्री.देव गुरुजींचे आगमन झाले. श्री.देव गुरुजींनी नजरेनेच वर्गातील स्थिती आकलन केली आणि गाऊ लागले,”गोली मार भेजे में…”बाळु गोखले नि त्याच्या समर्थक मुलांनी दप्तरातले कट्टे काढले.हवेत बार काढत त्यांनी श्री.देव यांना संगीत दिले.

बेंचखाली लपलेली मुलं अंग चोरून अजूनच आत गेली.

अशा रीतीने काणे गुरुजींची नोकरी गेली. ते पवन मिश्रा यांच्या गोठ्यात गाईची देखभाल व दुध काढण्याचे काम करतात.

बेंचखाली लपलेल्या मुलांच्या बॉड्या त्यांच्या आईवडिलांकडे न पाठवता डायरेक्ट त्यांच्या गावाला पाठवण्यात आल्या!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

अभ्यासक्रम

सकाळ झाली.हैबती उठला. पेट्रोल पिऊन कामाला लागला.
ढवळ्या,पवळ्यानां दोन हजारांच्या नोटा त्याने चरायला घातल्या. मग शेत विकून आलेले डॉलर्स मोजू लागला. तीनशे डॉलर्स हिशेबात कमी पडू लागले. हैबतीने आपली पत्नी सीता हिला हाक मारली. ती चहा घेऊन धावतच आली.

हैबती म्हणाला,”मला चहा नको. आज जर चंगळ म्हणून पेट्रोल प्यायलोय.” मग हैबतीने तीनशे डॉलर्सचा हिशेब सीतेला विचारला. सीता म्हणाली,” तीनशे डॉलर्स मीच वापरले.काल मुलं म्हणाली पेट्रोल प्यायचंय…” हैबतीने एक सुस्कारा सोडला आणि जनावरांना चरायला एटीएम मध्ये न्यायला निघाला. शेजारच्या अन्वरचाचाचा कालच ‘मॉब लिंचिंग’मध्ये वध झाला होता म्हणून रस्त्याने जाताना हैबती त्यांच्या घरात डोकावला तर पोलीस पहाऱ्यात अन्वरचाचाची फॅमिली गायीची स्तोत्रे मोठ्याने गात होती. हैबतीने मोठ्या आवाजात त्या सर्वांचे सांत्वन केले. सुरक्षा रक्षकांनी चमकून हैबतीकडे पाहिले!

इथे अधिक थांबण्यात अर्थ नाही म्हणून हैबती निघाला आणि साधुवाणी प्रवचन केंद्रात येऊन बसला. प्रवचन जहाज बुडण्यापर्यंत येऊन ठेपली होती…
त्या रात्री हैबती पाठयपुस्तकातून व अभ्यासक्रमातून गायब झाला!
बाकी शोध चालू आहे!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

राझी

‘राझी’ चित्रपट पाहिला. एकदा बघितला तर नुकसान,फायदा काहीच नाही.न पाहिल्यास अजिबात नुकसान नाही.गाणी बरी आहेत… कारण पुढे तुमचं वय झालं की Nostalgic होण्यासाठी उपयुक्त!

बाकी “वतन के लिए” तर आता बलात्कारही होऊ लागलेत! त्यामुळे वतन वैगरे प्रचार ऐकला की अंगावर सरसरून काटा येतो! देश व सरकारं जितकी अव्यक्त राहातील तेव्हढी चांगली!
चित्रपटात ‘वतन’ वैगरे ओव्हरडोस दिला की प्रेक्षकातले नाग डोलू लागतात…
पण ते यश दिग्दर्शिकेचे नव्हे,तर तो एक मोसमी नि हुकमी आजार आहे ज्याचा मनोजकुमार यांच्यापासून अनेकांनी कल्ला नि गल्ला केलाय!

रहाता राहिली ‘राझी’ चित्रपटाची मूळ सत्यकथा!
अशी गुप्तहेर कथा दिग्दर्शिकेने अंडरप्ले करायला हवी होती. ती बंबाळ केलीय! त्यामुळे झालं काय की चित्रपटातल्या प्रत्येक पात्राविषयी प्रेक्षकाला सहानभूती दाटून येते! उरलेल्या सहानुभूतीचा पान्हा दोन्ही वतनवर उपडा होतो!
ये तेरा मेरा सबका वतन वतन वतन! सिनेमा खल्लास!

खरी गुप्तहेर कथा अशी होते का?
यात गुप्तहेराला काय वाव आहे?
आलिया भट ‘वतन’ साठी चोरून चरख्यावर सुत कातत असती तरी हा सिनेमा बनालाच असता की!
गुप्तहेराचा exclusive पणा येण्याची ट्रीटमेंटच ‘राझी’ सिनेमाला नसल्याने ‘राझी’ सिनेमा चक्क एका सुनेचा,जावयाचा असल्याचे थिएटर बाहेर पडेपर्यंत लक्षात राहाते.

मग थिएटरचा अंधार संपतो नि बाहेरच्या भगभगीत प्रकाशात जग आपल्यावर येते!

Posted in Uncategorized | 1 Comment

डायना

लिंक नसलेल्या गोष्टी 4
————————————

ज्या काळात समाजमाध्यमे नव्हती, मोबाईल फोन नव्हते, तुरळक लँड लाईन फोन होते..

मुलं-मुली तेव्हाही प्रेमात पडत असत…
मी शाळेत असताना असाच एक प्रसंग। घडला…

एक मुलगी वर्गात माझ्याकडे सतत वळून बघत असे. अर्थात तेव्हाही मी “रोखठोक” किंवा “बेधडक” नसल्याने मला शेवटच्या बेंचवर बसवले जात असे! त्यामुळे हुशार मुलांना माझ्याकडे मागे वळून बघावे लागे!

८वी ते १०वी ती माझ्याकडे सतत बघण्याची तपस्या करत राहिली. ती वर्गात हुशार होती. तिच्याबद्दल मला काहीतरी वाटत राही पण त्याचं नाव, विशेषण वा शब्द मला माहीत नव्हता. अशीच वर्षे गेली….

शेवटी १० वीत सेंड ऑफ झाला तेव्हा तिने मला एक गुलाबाचं फुल नि पेढा दिला.. थोडी थांबली नि मी गप्प बघून अखेर निघून गेली….पुढे आमचे मार्ग बदलले… नंतर मला बराच काळ कुठे ती दिसलीच नाही…

मग मी ही कॉमर्स कॉलेजमध्ये गेलो नि

ती जे. जे. स्कूल ऑफ आर्टमध्ये गेली…

मला ती कुठे गेली हे तेव्हा माहीत नव्हतं… अनेक वर्ष मी हे पार विसरूनही गेलो होतो….

माणसाच्या आयुष्यात काही विलक्षण दिवस येतात तसा एक दिवस नंतर माझ्या आयुष्यात आला. तो आला नसता तर मी हे सारं लिहु शकलो नसतो.

मास्टर्स कॉलेजमध्ये असतानाच मी आकाशवाणीत पार्ट टाईम RJ म्हणून हिंदी नि मराठी विभागात काम करायचो…
(पैसे पुरत नसत!!)

माझी त्या काळची एकच ऐय्याशी असायची ती म्हणजे ठाणे ते चर्चगेट मी रेल्वेच्या प्रथम वर्गाचा पास काढायचो.
या एका सवयीने हे पुढचं सारं महाभारत घडलं.
एकदा मी संध्याकाळी आकाशवाणीतून बाहेर पडून तेव्हाच्या व्ही.टी. स्टेशनवर आलो. ठाण्याला रहायचो. कल्याण फास्ट लोकल पकडली. काहीतरी सुट्टी असल्याने गर्दी उभं नीट राहता येईल एव्हढी होती. माझा डबा लेडीज डब्याला अर्धा असलेला होता.मी जिथे उभा होतो तिथे उभं राहायला अनेक आंबटशौकीन पुरुष धडपडायचे. कारण त्या डब्याच्या काठाला टेकून उभं राहिलं की बाजूचा अर्धा लेडीज डब्बा ‘रेंज’ मध्ये यायचा. मी तिथेच उभा राहिलो होतो. पुस्तक वाचायची सवय… म्हणून बॅगेतून पुस्तक काढणार इतक्यात समोरच्या लेडीज डब्याकडे नजर गेली आणि… एक थंडगार शिरशिरी अपादमस्तक शरीरात वळवळत गेली. माझ्या थेट समोर लेडीज डब्यात शाळेतली ३वर्षे माझ्याकडे रोखून पाहणारी ती मुलगी बसलेली होती. अत्यंत भेदक नजर लावून ती पुन्हा माझ्याकडे रोखून पहात होती. मी बघतच राहिलो. तिने बॉयकट केलेला होता नि मी जराही अतिशयोक्ती करत नाही. ती जवळपास लेडी डायनासारखी दिसत होती.(सुंदर तर ती होतीच!) थोडा वेळ असाच गेला.मी वाचण्याचं नाटक करूनही तिच्यावरची नजर हटवू शकलो नाही!थोड्या वेळाने तिने तिच्या पर्समधून एक कागद काढला,त्यावर तिने काही लिहिलं. ती जागेवरून उठली. दोन डब्यात असलेल्या चौकोनी खिडकीत आली. तो कागद “अनेक स्त्री- पुरुषांच्या साक्षीने माझ्या हातात दिला!” मी डबा दुभंगल्यासारखा नजरा झेलत तो कागद माझ्या हातात घेतला….

त्यावर लिहिलं होतं-“जरा बोलायचं आहे मला…घाटकोपरला please उतर.”

नंतर घाटकोपरही आलं. मी उतरलो ह्याची खात्री करून ती उतरली….
काही काळ काही बोलली नाही. त्याही काळात मला मुलींशी धड हिंमतीने बोलता येत नसे….
मी बोलेन ही आशा सोडून मग तिनेच बोलायला सुरुवात केली. पहिल्या वाक्यापासून नीट आठवतंय आजही…!ती बोलली
” मी तुला गुलाबाचं फुल दिलं तेव्हा तरी तू माझ्या भावना, माझं प्रेम समजशील असं वाटलं. पण तू कायम बंद पुस्तकासारखा. मी काय समजायचं? अर्थात जे समजून घ्यायचं ते घेतलं मी! तरीही तू इथे घाटकोपरला का उतरलास? मी सांगितलं म्हणूनच ना? मग इतकी वर्ष मी सांगितलं ते पोचलं नाही का रे तुझ्यापर्यंत?”

मी मध्ये बोललो, “तसं नाही ग, पण माझंच मला कळत नाही आयुष्य कुठे जातंय ते…”

तिने स्वतःच्या ओठावर बोट ठेवून मला गप्प रहा अशी खूण केली…

“मी जे. जे. मधून अप्लाइड आर्ट्स करून एका Ad agency त नोकरी करते. मी ८वी पासून आजपर्यंत तुला विसरले नाहीच. पण मी खोटंही बोलणार नाही. तुझ्यासारख्या बोलणाऱ्या, दिसण्याऱ्या किंवा भासणाऱ्या एकाशी (थांबून) नाव ऐकायचं असेल तर ते ही सांगते. **** **!
त्याच्या मी प्रेमात पडण्याचा प्रयत्न केला. तो खूप खरा होता. मीच तुझ्या खुळाने खोटी वरवर वागत राहीले. तो संवेदनशील होता. त्याला हे कळत होतं….
एक दिवस तो गेला…! का कुणास ठाऊक एक जड ओझं माझ्या मनावर ठेवून त्याने झोपेच्या नको तितक्या गोळ्या घेतल्या..!(तिचे डोळे पाण्याने भरून आलेले)”
ती थोडी थांबली. ती संधी घेऊन मी विचारलं
“मग मी काय करू? I am helpless.”
तिने शांतपणे डोळे पुसले. म्हणाली. “पुढची कल्याण ट्रेन पकडूया. तू ठाण्याला उतरशील. मी डोंबिवलीला.
(तेव्हा मी ठाण्याला राहायचो. ती डोंबिवलीला) तू जर माझ्यासोबत डोंबिवलीपर्यंत आलास तर माझी तपस्या खरी होती असं मी मानेन. तुझी दुःखं मग माझी असतील. पण माझी दुःख मी तुला कधीच देणार नाही. हे शेवटचं. तू ठरव!डोंबिवलीला उतरलास की उरलेलं बोलू”

माझ्या घशाला कोरड पडली. तळहात घामाने भिजले. खिशातल्या साडेसात रुपयांची नि आईबाबांच्या चेहऱ्याची जाणीव माझा आत्मा भेदत गेली. पुढची कल्याण ट्रेन आली. ती परत लेडीज डब्यामध्ये चढली. मी पुरुषांच्या डब्यात. युगानुयुगे गेली नि अचानक ठाणे स्टेशन आलं. या गाडीत गर्दी फार होती. तिला मी किंवा मला ती दिसणं शक्यच नव्हतं. मी द्विधा मनस्थितीत त्या दिवशी जीवाच्या कराराने ठाण्यालाच उतरलो…!

मला प्लॅटफॉर्मवर तिने पाहिलं की नाही हे ठाऊक नाही.

त्यानंतर तिला मी कधीच बघितलं नाही.

आश्चर्य म्हणजे कोणत्याही समाज माध्यमावर तिची कोणतीही खूण आज नाहीये…

आहे ती माझ्या मनात एक खूण, एक सल, एक लेडी डायनासारखा चेहरा नि एक सुकलेलं दुःख!

©राजू परुळेकर

Posted in Uncategorized | 3 Comments

प्रिया…

  • ​प्रिया तेंडुलकर©                **********
    माझ्या आयुष्यात मी जगू नये अश्यासाठी लाख कारणं होती त्या काळात मी जगावं यासाठी एक कारण भिंतीसारखं उभं राहिलं ते होतं – प्रिया तेंडुलकर…तिच्यावर मी स्वतंत्र लिहिलय नि लिहितोय त्यात ते आलंय नि येईलही…त्यातलाच एक प्रसंग…प्रियाच्या शो साठी मी रिसर्च करायचो…तेव्हा मी ठाण्याला रहायचो नि प्रिया पवईला.

    तिच्या पवईच्या घरी एकदा मी काही पुस्तकं घेऊन तिच्याशी चर्चा करत होतो. अचानक प्रिया म्हणाली, “आज तुला पर्टीला यायचय…आता संध्याकाळी घरी जायचं नाही. आपण पार्टीला जाऊ.”

    स्टार tv ची पार्टी होती. माझ्या पोटात गोळा… कारण मला फिल्मी पार्टया उदास वाटतात. त्यात एकतर माझे कपडे इस्त्रीचे नव्हते. पायात चप्पल.बुट नव्हते! एकता कपूर प्रियाची खास मैत्रीण. ती मला irritate करायची. (आजही करतेच!) अशी असंख्य कारणं पार्टीला न जाण्यासाठी होती….

    पण प्रियाने एक एकलं नाही…

    मला त्या पार्टीला नेलंच…

    जाताना गाडीत माझी शिकवण घेतली…

    प्रिया अतिशय हेवा वाटावा अशी विमानासारखी गाडी चालवत असे…

    प्रिया म्हणाली,” अरे या पार्टया हा पण लेखकाचा कच्चा माल असतो… तुझं ढीलं मन, तुझा शर्ट, तुझी चप्पल तू शिरताना सगळे बघतिल, त्यावेळी मी तुझी ढाल आहे ना! नंतर सर्वांना जशी रात्र नि दारू चढत जाईल तेव्हा फक्त यश,उन्माद,पैसे,दारू, ईगो यामुळे  तरंगती खोटी शरीरं तुला दिसतील… ती बघायला शिक…

    …आणि सगळंच बाबांचं (तेंडुलकरांचे) ऐकू नको नि शोलेतल्या जगदीपसारखं त्याना रिपोर्ट करु नकोस…!”
    त्या पार्टीत गेल्या गेल्या प्रियाचं ग्लैमर तिने माझी ओळख करण्यावर ओतलं…

    ती पार्टी पहाटेपर्यंत चालली…

    प्रियाने शब्द दिल्याप्रमाणे सर्व वेळ पार्टित मला एकट्याला सोडलं नाही….

    पार्टी पुढे तिने सांगितलं होतं तशीच पुढेप जात राहीली… मी सुद्धा माणसं पहायला सरावलो… 

    प्रियाने नंतर तर मला सुधारण्याची मक्तेदारी घेतली….

    माझ्यासाठी अनेकदा स्वतःच्या संतापाला आवर घातला…
    तिची शेवटची (ठरलेली) मुलाखत मीच घ्यावी असा तिने आग्रह केला. तिला मुलुंडमध्ये सु.ल. गद्रे पुरस्कार मिळाला ते निमित्त होतं… (तेव्हा मी मुलाखतकार नव्हतो!) ती आजाराने कृश झाली होती… ती एक कादंबरी लिहितेय त्यावर मी कादंबरीचा विषय विचारला… ती म्हणाली,”पुरुष”!

    तिची कादंबरी पूर्ण झालीच नाही….
    मी सुद्धा मग पूर्ण सुधारलोच नाही…
    प्रिया गेली त्या रात्री बाबांना (तेंडुलकर) मी शोलेतल्या जगदीपसारखे खास किस्से सांगून स्वतःला रडवत राहिलो…

    बाबांनी (तेंडुलकर) एकदाच डबडबलेले डोळे  वेगाने पुसले.

    हाच दिवस नि हिच वेळ होती ती!
    शेवटी बाबा(तेंडुलकर) म्हणाले “हे सारं मी नसताना पुस्तकात सारं सारं एकदाच लिहुन काढ…”!

    लिहितोय मी….

Posted in Uncategorized | 1 Comment

#लिंकनसलेल्यागोष्टी ३ ©

**********

नववीत असताना मी एका मुलीच्या प्रेमात पडलो. ती प्रचंड बुद्धिमान होती. निदान तेव्हा मला असं वाटायचं…

तिचे घरचे फार टापटीप ब्राह्मण…

मी पूर्ण गबाळा स्वतःचाच हरवलेला पत्ता शोधत असल्यासारखा…

आयुष्यभर दोन गुण माझ्यात कायम होते.
१- धैर्य! २-आत्मविश्वास!
मी मोठ्या धैर्याने तिला एकदा टीचर रूम बाहेर गाठलं नि गडबडून प्रश्न केला, (प्रश्न नीट वाचा!) 

” माझ्यावर तुझं प्रेम आहे, तुझं माझ्यावर आहे का?”

प्रश्न ऐकून ती फिसकन हसली नि म्हणाली, “आधी मराठी लिहायला नि वाचायला शिक. मोठा हो. मग भेट. (मी तेव्हा शाळेचा यूनिफॉर्म हाफ चड्डीत होतो.) आत (टीचर रूम)तक्रार करु का?

तोवर माझा घसा कोरडा पडला होता! माझ्या प्रश्नातली चुक नि तिचा दम याने मी पार हललो होतो!

“नको नको” एव्हढच बोलून मी शाळेतल्या “पिण्याच्या पाण्याच्या नळावर” तडक गेलो…. गटागट तडस लागेस्तोवर पाणी प्यायलो…
ती दहावीत होती.तिच्या वर्गातल्या निळसर डोळ्यांच्या वर्गात पहिल्या येणाऱ्या एका चित्पावन मुलाशी (ती सुद्धा चित्पावन,वर्गात दुसरा नंबर!) तिचं ‘लव’ चालू होतं अशी माझ्या बाजूला मागच्या बेंचवर बसणाऱ्या राजकुमार नावाच्या मुलाने मला खबर दिली….

त्या रात्री मी खुप रडलो…आईबाबाना कळु न देता कारण त्यांनी उगाच अभद्र रडतो म्हणुन अजुन ठोकलं असतं! 

आपलं आयुष्य एक खोल विवर आहे त्यातून आपण कधीच बाहेर येणार नाही असं तेव्हा वाटत असे… असं पुन्हा पुन्हा अजुनही वाटतं….
दिवाळीच्या सुट्टीनंतरच्या एके दिवशी शाळेच्या मुख्य गेटवर साठयेबाई उभ्या होत्या…मला नेहमीप्रमाणे त्या कचऱ्यावर काढणार… आधीच नसलेली आपली इज्जत जाणार असं वाटलं…
तसं काही झालं नाही. बाई खेकसल्या,” अहो वेंधळे परुळेकर फळा वाचा आधी, मग आत जा!”

मी झोपेच्या तन्द्रितून बाहेर येऊन फळा वाचला… भयंकर अपराधी वाटलं!

तिथे लिहिलेला मजकूर होता,

त्या निळसर डोळ्याच्या,पाहिल्या येणाऱ्या हुशार मुलाचा आदल्या दिवशी त्यांच्याच बागेतल्या विहरीत पोहताना सूर मारताना डोकं दगडावर आपटुन मृत्यु झाला होता…त्या निमित्ताने शाळा एक दिवस बंद ठेवण्यात आली होती…
मी जडशीळ मनाने घरी आलो. ती दुसरी येणारी मुलगी आता दिसली तरी अपराधगंड देऊ लागली…अखेर तिची शाळा संपली… माझ्या मनात तिच्यापेक्षा तो निळसर डोळ्याचा मुलगाच पुढे कित्येक वर्ष अडकून राहिला….
काही वर्षापूर्वी मी शिकागोला जाताना अचानक एक ओळखीची वाटणारा चेहरा मला ‘ओ हारे’ विमानतळावर भेटला… ती तीच वर्गात दुसरी येणारी मुलगी होती! साक्षात माझ्या समोर येऊन ती उभी ठाकली.”ओळखलस?” तिने विचारलं…

मी फक्त होकरार्थी मान हलवली. “कॉफी पिऊ या का?” तिने विचारलं… वास्तविक बाहेर थंडी होती नि मी बुक केलेली बस यायला एक तास होता. तरीही,”नाही,नको,लेट होईल.” म्हणुन मी एयरपोर्ट बाहेर येऊन उभा राहिलो…

ती ही बाहेर आली… तिचीही बस असावी… माझ्यापाशी येऊन ती उभी राहिली. मी ऑकवर्ड!

“परुळेकर, सॉरी रे, माझी चुक झाली तेव्हा” तिच्या वाक्यावर मी कसानुसा हसलो… एक तास अस्वस्थ अवस्थेत गेला… ती तिथुन हलली नाही…कारण तीचीही तीच बस होती….३ तासांचा प्रवास मी अतिशय थकलेल्या अवस्थेत अवघडून काढला… ती मागेच बसलेली. शेवटी स्टॉप आला..मी लगबगीने रांगेत पुढे गेलो… उतरलो…ती परत पुढ्यात. म्हणाली,” तुला एक सांगते, परत भेटला नाहीस तर… तुझ्यात patience आणि perseverance नव्हता लहानपणी… नाहीतर …” इतकच बोलून तिने आपलं business card मला दिलं…. तीने पुढे टॅक्सी पकडली. मी समोरच असलेल्या माझ्या हॉटेलकडे वळलो….

तिचं Business card  काही दिवस माझ्याकडे होतं… ते पाहिलं की मला तो पाहिला येणारा तिच्या वर्गातला निळसर डोळ्यांचा मुलगा आठवत राही…
मग एके दिवशी ते कार्ड माझ्या कामवालीकडून घर साफ करताना कचऱ्यात गेलं….

शेवटी काहीच शाश्वत नि खरं नसतं…!

Posted in Uncategorized | 3 Comments